دانلود رمان نمره زیرمیزی از شبکور

نام رمان: دانلود رمان نمره ی زیر میزی

نویسنده: شبکور

ژانر رمان: عاشقانه، استاد دانشجویی، طنز، بزرگسال

خلاصه رمان طنز نمره زیر میزی:

دو بار روش تحقیق افتادم. بار سوم که بیفتم، اخراجم. مامان و بابا هم همین الان دارن برام خواستگار جور میکنن با این برچسب که «دانشگاه به درد تو نمی‌خوره».

تنها راه نجاتم یه استاد سی و چهار ساله‌ست که به هیچ قیمتی نمره نمی‌ده. نه پول، نه گریه، نه پارتی.

ولی من یه ایده‌ی احمقانه دارم…

دانلود فایل عیارسنج رمان دریافت فایل عیارسنج و بررسی رمان ← خرید مستقیم فایل کامل رمان دریافت فوری نسخه کامل رمان ←

بخشی از رمان نمره زیر میزی:

دستش رو کشید بیرون… و درست وسط کف دست گنده‌ش، یه گوشی سامسونگ سرمه‌ایِ رنگ‌ورورفته و قدیمی بود!

قلبم با مغزم با هم سقوط آزاد کردن!

خشکم زد. رنگ از صورتم پرید. این همون گوشی قراضه‌ای بود که دو روز پیش گذاشته بودم پشت کتاب‌های روش تحقیق تا صداشو ضبط کنم و موقع فرار یادم رفته بود برش دارم!

کیان با چشم‌های ریزشده، گوشی رو چرخوند توی دستش. بعد سرش رو آورد بالا و بهم زل زد:

— «این چیه راد؟»

صدام مثل جوجه گنجشک دراومد:

— «گوشی… گوشیه دیگه استاد… اسباب‌بازی نیست…»

کیان دکمه‌ی پاور رو فشار داد. صفحه روشن شد. دکمه‌ی هوم رو زد و بلافاصله برنامه‌ی بازِ Voice Recorder با پیام قرمز چشمک زد:

Recording Error: Storage Full (00:03)

یه سکوتِ پنج ثانیه‌ای افتاد که حس کردم عزرائیل اومده نشسته رو داشبورد و داره برام دست تکون میده!

کیان یه نگاه به صفحه انداخت، بعد به من. یه تای ابروی سیاهش رفت بالا. فک منقبض‌شده‌ش شل شد و یهو… صدای خنده‌ی بم و عمیقش کل کابین ماشین رو لرزوند!

این اولین باری بود که می‌دیدم واقعاً از ته دل می‌خنده، ولی خنده‌ش از صد تا فحش ناموسی بدتر بود!

— «واقعاً راد؟»

سرش رو به صندلی تکیه داد و در حالی که هنوز نیشخند روی لبش بود، گوشی قراضه رو جلوی صورتم تکون داد:

— «اومدی توی دفتر من میکروفون کار بذاری؟ با یه سامسونگِ عهد بوق که سه ثانیه بعدش حافظه‌ش پر شده؟»

خونم به جوش اومد. با اون لب‌های برجسته‌م باد کردم و با پررویی گفتم:

— «می‌خواستم مدرک داشته باشم! از کجا معلوم بود بعد از اینکه کارتو کردی، نمره‌مو دوازده رد کنی؟ آدم با یه گرگ معامله می‌کنه باید چماق دستش باشه!»

کیان خنده‌ش محو شد. چشم‌هاش دوباره تاریک و خمار شد. خم شد سمتم، گوشی رو توی جیب شلوارش چپوند و با دو انگشتش نوک بینیم رو محکم کشید:

— «چماقت زیادی بی‌مصرف بود دخترجون… ولی فکرت خوب بود. حیف که حافظه‌ی گوشیت مثل مغزت کشش نداره.»

— «گوشیمو پس بده!» دست دراز کردم سمت جیبش.

اما کیان دستم رو توی هوا قاپید و پیچوند پشت کمرم. منو کشید جلو، صورتش مماس با صورتم شد:

— «این گوشی ضبط‌صوت پیش من مصادره می‌مونه تا آخر ترم. به عنوان وثیقه‌ی خوش‌رفتاریِ خانم راد.»

هنوز دهنم باز بود که یه فحش آبدار بارش کنم، که گوشی اصلیم—همون آیفون سیزده پرومکس با قاب صورتی که افتاده بود کف ماشین—شروع کرد به زنگ خوردن با بالاترین ولوم ممکن:

«قرطی بازی چیه… آهنگ شاد بندری…»

اسم روی صفحه با فونت درشت چشمک می‌زد: مامان (ملوک‌خانم)

رنگم از سفید به بنفش تغییر کرد!

کیان دست انداخت، گوشی رو از کف ماشین برداشت و نگاهی به اسم انداخت. نیشخند زهرآگینی زد و قبل از اینکه بتونم بپرم و گوشی رو چنگ بزنم، انگشت شستش رو کشید روی دکمه‌ی سبز و زد روی آیفون (اسپیکر)!

صدای جیغ‌جیغوی مامان مثل بمب توی ماشین ترکید:

— «نیکاااا! کدوم گوری هستی ذلیل‌مرده؟! ساعت شد شش! مگه نگفتم امشب خانواده‌ی مهندس دارن میان؟ پسره از فرانکفورت شیرینی خریده آورده، بابات نشسته داره باهاش دست میده، تو هنوز با اون مانتو تنگت ولگردی می‌کنی؟ سریع گمشو بیا خونه تا آبرومون نرفته!»

من دستم رو گذاشتم روی دهنم و با وحشت به کیان نگاه کردم.

کیان ولی تکون نخورد. نگاهش روی صفحه قفل شد. اسم «مهندس» و «فرانکفورت» و «خواستگار»… مثل بنزین ریخته شد روی باقی‌مونده‌ی آتیش غیرتش.

فکش دوباره سفت شد. ته‌ریش مردونه‌ش از شدت انقباض عضلات صورتش کشیده شد. خیلی خونسرد دکمه‌ی قرمز رو زد و تماس رو قطع کرد.

گوشی رو انداخت توی بغلم. بعد چرخید سمتم، اون چشم‌های مشکی و پر از خشم و خطرش زل زد به چشم‌هام. دستش رو برد لای موهای مشکی پرکلاغیم، مشت محکمی از موهام گرفت و سرم رو کشید سمت خودش.

لب‌هاش چسبید به لاله گوشم و با صدایی که از شدت حسادت و عصبانیت می‌لرزید، غرش کرد:

— «مهندسِ فرانکفورت؟… امشب می‌ری خونه راد… ولی اگه حتی یه فنجون چایی جلوی اون مرتیکه بذاری، فردا صبح جوری روی میز اتاقم تنبیهت می‌کنم که تا یه ماه نتونی روی پاهای خوش‌فرمت وایسی… حالا پیاده شو تا خودم نرفتم دم در خونتون!»

از همین نویسنده بخوانید:

دانلود رمان همخواب چهل شبه | vip نودهشتیا

دانلود رمان حاجی نیم وجبی از شبکور | نویسنده VIP نودهشتیا

دانلود رمان کدخدا و داف فراری از شبکور نویسنده ویژه نودهشتیا

دانلود رمان کدخدا و داف فراری

دانلود رمان کدخدا و داف فراری از شبکور | نویسنده VIP

«وقتی ملکه اینستاگرام، اسیر قانون کدخدای مغرور می‌شه!»

نام رمان: کدخدا و داف فراری
ژانر: عاشقانه‌ی پرحرارت / طنز روستایی / اربابی/ بزگسال
نویسنده: شبکور

تعداد صفحات: ۷۷۱

خلاصه دانلود رمان طنز:

آوا موسوی، بلاگر یخی‌مو و لاکچری‌باز، شب عروسیش وسط لایو می‌فهمه کل زندگیش فیلتر بوده! با لباس عروس و پای برهنه از داماد اینفلوئنسرش می‌زنه به چاک؛ اما بنزین ماشینش وسط ناکجاآباد تموم می‌شه.

پناهش؟ عمارت کدخدا یزدان؛ مردی هیکلی، اخمو و کم‌حرف که قانونش فقط یکیه:

«اینجا هرچی من بگم!»

حالا آوا باید بین فالوور و فیلترهای سابقش، و کدخدایی که اعصاب و دلش رو باهم به‌هم ریخته، یکی رو انتخاب کنه!

بخشی از دانلود رمان کدخدا و داف فراری

من آوا موسوی بودم. سوگلی اکسپلور، دافِ اعظم زعفرانیه، دختری با قد ۱۷۲، کمر باریک و اندامی که برای تک‌تک انحناهاش زیر تیغ جراحی رفته بودم و یک ماه دمر خوابیده بودم تا نتیجه پیکرتراشی بی‌نقص دربیاد. تمام عمرم از هجده سالگی تا الان که بیست‌وشش سالم بود، توی کلینیک‌های زیبایی و باشگاه‌های VIP گذشته بود تا بشم الهه لوندی و جذابیت. ولی الان چی؟ کل کارکرد این بدن، کل این همه عشوه و ناز، خلاصه شده بود توی دوتا هشتگ مسخره و تبلیغ دمنوش لاغری وسط استوری‌های مشترک با آریا! یادم نمی‌اومد آخرین باری که این بشر واقعاً منو نگاه کرده باشه کی بود. منظورم نگاه کردنِ واقعی بود؛ نه اینکه زل بزنه ببینه نور کادرمون خوبه یا رژ لبم به یقه‌اش مالیده که عکس خراب نشه. آریا اصلاً مرد نبود. ملایم و لطیف بود عین یه دختر جوون. کیرش کوتاه و نازک بود، دو سه تا ضربه که می‌زد فوری آبش می‌رفت و تمام. من که عاشق کون‌دادن و رابطه خشن بودم، هر بار با همون دو دقیقه لوس‌بازی و ناز و نوازش تموم می‌شد و من هنوز خشک و عصبی می‌موندم. بعضی شب‌ها از شدت لطافت و نرمی‌ش دلم می‌خواست کونش رو بذارم روش و بکنمش، فقط که یه ذره حالم جا بیاد. ولی حتی همون کار رو هم بلد نبود بذاره. فقط می‌خندید و می‌گفت «آروم باش آوا جون» و بعد همون‌جوری نرم و دخترونه بغلم می‌کرد که انگار منم یه عروسکم. بعد از دو دقیقه همه‌چیز تموم می‌شد و آریا بدو‌بدو می‌رفت سراغ کامنت‌ها که ببینه فلان پست چندتا فوروارد خورده! رابط رابطه‌مون از همون روز اول یه قرارداد تجاریِ کثیف با روکش شکلات بود؛ معامله‌ای که توش من عروسک خیمه‌شب‌بازی بودم و اون کارگرانِ صحنه‌های دوهزاری!

آریا فرمون رو با یه دست چرخوند سمت اتوبان و گوشی رو با مونوپاد گرفت دقیقاً جلوی صورتم:

ـ «آوا! چرا قفل کردی دیوونه؟ بگو “سلام به روی ماهتون دوستای نازنینم، ما داریم می‌ریم سمت تالار و عشقمون جاودانه‌ست”… زود باش بگو دیگه، کامنت‌ها دارن می‌پرسن چرا عروس شبیه سوسیسِ تو یخچال یخ زده!»

چشمم افتاد به مانیتور گوشی. کامنت‌ها مثل اسهالِ کلمات با سرعت نور بالا می‌رفت:

«این دختره فقط به خاطر پول زن این شد!»

«موهاشو ببین توروخدا، دکلره موخوره گرفته!»

«آریا داداش بهت انداختن، بدون فیلتر شبیه جن می‌مونه!»

«عروسی قرن! فقط لینک چنل روبیکا رو بذارید!»

یه حس تهوع عمیق از معده‌م زد بالا. انگار تمام اون سالاد سزارهای بدون سسی که تو این سال‌ها خورده بودم تا سایز سی‌وشیش بمونم، یهو تو گلوم جمع شد.

زل زدم به دست‌های آریا؛ دست‌های ظریف، سوسول، بدون هیچ رگی، با ناخن‌های مانیکور شده و برق‌ناخنِ براق. یادم افتاد حتی وقتی بغلم می‌کرد، مراقب بود تافت موهام به کت و شلوار مارک‌دارش نخوره! من چی می‌خواستم از زندگی؟ یه تیک آبی لعنتی گوشه پیجم؟ اینکه هر روز صبح پاشم و جلوی دوربین بگم «سلام قشنگا، امروز با این روتین پوستی در خدمتتونم» در حالی که از درون شبیه یه تیکه چوب خشک و توخالی بودم و حتی نمیتونستم زیر شوهرم ارضا شم؟

چراغ قرمز چهارراه مدرس مثل چشم‌های خون‌گرفته‌ی یه دیوِ عصبانی روشن شد. لکسوس ایستاد. آریا بدون این‌که حتی نگاهی بهم بندازه، سرشو تا خشتک برد تو گوشی:

ـ «ایول! اکسپلور ترکید! پیج مزون استوریش کرد… آوا فقط وقتی رسیدیم دم در، یادت نره دستتو بذاری رو قفسه سینه‌م و بگی تو تمام دنیای منی، قراره از این تیکه ریلز میلیونی دربیاریم!»

توی اون ثانیه‌ها، انگار کل هوای داخل ماشین خالی شد. اکسیژن نبود. فقط بوی دروغ، بوی حماقت و بوی تند اون عطر مسخره می‌اومد.

یه صدایی از عمق شکمم، از لای تمام استخوان‌هام فریاد کشید:

«فرار کن بدبخت! فرار کن تا این سوسول مجازی استوری خاکسپاریت رو سوژه‌ نکرده!»

مغزم دیگه هیچ تحلیلی نکرد. کل اون بیست‌وشش سال لوس‌بازی و مراقبت از ناخن‌های کاشت، تو یک صدم ثانیه دود شد رفت هوا.

دست انداختم، دستگیره در لکسوس رو کشیدم و لنگه در با یه شتاب وحشتناک باز شد!

ـ «آوا؟! چت شد روانی؟! درو ببند اسپانسر جریمه‌مون می‌کنه!»

گوش ندادم. تور هفت‌متری ابریشمی رو مثل لنگ حموم جمع کردم زدم زیر بغلم، بالاتنه‌ی دکلته‌ی سنگ‌دوزی شده رو با یه دست چسبیدم که پایین نیفته و با اون کفش‌های پاشنه دوازده‌سانتیِ نگین‌دار پریدم وسط آسفالت خیابون!

ـ «وای پام!»

پاشنه کفش راستم همون ثانیه اول گیر کرد لای شیار جدول و با یه صدای خرت خرد شد. درجا خم شدم، لنگه کفش رو از پام کندم و پرت کردم تو شکم یه موتوری که داشت رد می‌شد! لنگه چپی رو هم درآوردم و پرت کردم وسط چمن‌های بلوار.

حالا من بودم؛ آوا موسوی، با پای برهنه، لباس عروس پف‌کرده‌ی سی میلیونی که روی زمین کشیده می‌شد و سیاهی آسفالت می‌چسبید به تورهای سفیدش، و موهای بلوند یخی که باد می‌زد و می‌ریخت توی حلقم!

صدای داد و هوار آریا از پشت سرم می‌اومد:

ـ «آواااا! کات! کات بده کثافت! لایو بازه! هشتاد هزار نفر دارن می‌بینن! آبروم رفت بدبخت!»

«آبروت بره تو گورت مرتیکه‌ی دوزاری!» اینو تو دلم داد زدم و بدون اینکه پشت سرمو نگاه کنم، مثل اسب مسابقه دویدم سمت کوچه بغلی.

رمان های مشابه:

دانلود رمان حاجی نیم وجبی از شبکور | نویسنده VIP نودهشتیا

دانلود رمان همخواب چهل شبه | vip نودهشتیا

دانلود رمان زولبیا از شبکور

• نام رمان: زولبیا

• نویسنده: شبکور

• ژانر: مذهبی، طنز، فول عاشقانه

تعداد صفحات: ۴۶۷

خلاصه دانلود رمان زولبیا:

چی می‌شه اگه یه دختر سرکش مو بنفش با شلوار جین زاپ‌دار، صاف بپره وسط کارگاه یه اوستا قناد متعصب و مذهبی که فکر می‌کنه زن ته هنرش پختن قرمه‌سبزیه؟!

داستان از جایی شروع می‌شه که شیرین برای شاگردی پا تو قلمرو عارف می‌ذاره. عارف با تسبیحش استغفار می‌کنه و شیرین با زبون دراز و عشوه زنونش اعصاب اوستا رو به بازی می‌گیره!

تقابل دو تا دنیای کاملاً متفاوت؛ یکی با عطر چادر نماز و روضه‌های زنانه، و اون یکی با طعمِ رژلب‌های شرابی و موزیک‌های روز.

اما وقتی پای یه بوسه‌ی داغ و ممنوعه وسط دیوارهای آردآلودِ کارگاه باز می‌شه، همه‌ی قانون‌های عارف فرو می‌ریزه!

خرید مستقیم فایل کامل رمان دریافت فوری نسخه کامل رمان ←

بخشی از رمان زولبیا:

یه صدای شکستن فلز اومد و زنجیر توی دست عارف شل شد. عارف خشکش زد. من با چشمای گردشده گفتم:

— نگو که اون چیزی که تق‌صدا داد، همون چیزی بود که نباید می‌شکست!

عارف با حرص زنجیر رو پرت کرد روی زمین:

— چرخ‌دنده‌ش گیرپاژ کرد. لعنت به این شانس… درِ پشتیِ انبار!

دوید سمت انبار. منم با گوشیم فلش روشن کردم و دویدم دنبالش. در پشتی انبار یه در آهنی کوچیک بود که باز می‌شد تو یه کوچه‌پس‌کوچه‌ی بن‌بست. عارف کلید رو انداخت تو قفل زنگ‌زده‌ش و چرخوند. نمی‌چرخید.

دوباره زور زد. رگ دستش زد بیرون. کلید یه صدای «خرت» داد و… نصفش موند تو قفل، نصفش تو دست عارف! سکوت سنگینی انبار تاریک رو فرا گرفت. فقط صدای بارون می‌اومد و چک‌چک آبی که از سقف انبار داشت می‌ریخت روی گونی‌های شکر.

عارف با چشمای گشادشده به نصفه‌ی کلید تو دستش نگاه کرد. بعد سرش رو آروم برگردوند سمت من. من یه نگاه به در قفل‌شده انداختم، یه نگاه به عارف، یه نگاه به کرکره‌ی خراب جلوی مغازه… و یهو زدم زیرِ خنده!

نمی‌تونستم جلوی خودمو بگیرم. خنده‌م از اون خنده‌های عصبی و هیستریک بود که شبیه قهقهه‌ی جادوگرای تو کارتون‌هاست!

— هـ… هـ… وای خدا! حاجی، تو فیلم‌فارسی گیر افتادیم! کرکره خرابه، در پشتی قفله، برق نیست، بارون میاد… الان فقط کم مونده یکی از سقف بیفته پایین بگه صیغه‌ی محرمیت رو بخونین!

عارف دندوناش رو به هم سابید. اصلاً از شوخیِ من خوشش نیومد. تو دین و مذهبِ این بشر، «خلوتِ زن و مردِ نامحرم توی جای دربسته» رسماً حکمِ بلیطِ وی‌آی‌پیِ جهنم رو داشت.

گوشیش رو آورد بالا و تندتند شروع کرد به شماره گرفتن.

— الو؟ آقا رضا؟… الو؟ لعنتی! آنتن نمیده!

به صفحه‌ی گوشیش نگاه کرد:

— به خاطر طوفان دکل‌های مخابرات قطع شده. گوشیِ شما آنتن داره؟

گوشیم رو آوردم بالا. یه خطِ ضعیف داشت.

— آره، آنتن دارم، ولی…

هنوز جمله‌م تموم نشده بود که گوشیم یه بوقِ ممتد زد و خاموش شد!

— …ولی شارژم یک درصد بود که اونم به رحمتِ خدا رفت!

عارف گوشیش رو محکم کوبید روی میزِ انبار و با دو تا دستش صورتش رو پوشوند. صدای نفس‌های عمیق و لرزونش تو تاریکی می‌پیچید. رفتم جلو. نور گوشی عارف که روی میز بود، از پایین می‌تابید تو صورتش و سایه‌های عمیقی زیر چشم‌هاش انداخته بود. لحنم رو کمی نرم‌تر کردم:

— حالا مگه چی شده عارف؟ می‌شینیم تا صبح بارون بند بیاد، هوا روشن بشه یکی از کاسبای محل میاد کرکره رو میده بالا دیگه.

عارف دستش رو از روی صورتش برداشت و با یه نگاه پر از استیصال و وحشت بهم زل زد:

— تو نمی‌فهمی شیرین… تو اصلاً تو این فضا بزرگ نشدی! فردا صبح، وقتی هوا روشن بشه، آفتاب نزده حاج‌صادق و اوستاهای بازار میان دم مغازه برای نماز صبح. اگه ببینن کرکره پایینه و من و تو… با هم… تا صبح تو یه جای دربسته بودیم…

حرفش رو خورد. من ابروهامو دادم بالا:

— خب ببینن! مگه ما چیکار کردیم؟ تو به من دست زدی؟ (البته یه ربع پیش بغلم کرده بود، ولی زدم کوچه علی‌چپ). من به تو دست زدم؟ نشستیم روی صندلی تا صبح بشه! مگه اینا همون آدمای باخدای محله نیستن؟ نباید قضاوت کنن دیگه!

عارف پوزخند تلخی زد:

— مردم، خدای روی زمینن شیرین! تا با چشمِ خودشون نبینن، هزار تا داستان می‌سازن. برای من مهم نیست… من یه مَردم، فوقش میگن جوونی کرده لغزیده. ولی تو… آبروی تو رو تو این محل می‌برن. اون خاله فروغ بیچاره‌ت از غصه دق می‌کنه!

یه لحظه جا خوردم. دوباره همون حسِ عجیب! اون وسط اون همه وحشت مذهبی و ترس از گناه، عارف هنوز نگران «آبروی من» بود؟ نگران خاله فروغ بود؟ این مرد رسماً یه پارادوکس متحرک بود! یه لحظه دلم براش یه جوری شد. یه نرمش عجیب تو قلبم حس کردم. خواستم یه چیزی بگم که یهو…